Noborder kamp in Lesbos-dutch.ollandika

 
NoBorder Kamp in Lesbos, 25-31/8/2009
We leven in een wereld van geweld, onrechtvaardigheid en uitbuiting. Al eeuwenlang gebruiken staten en werkgevers de aarde en de mensen om zich te verrijken en hun heerschappij zeker te stellen.
Wat zij daarbij achterlaten is dood, vernietiging en ontworteling.
De miljoenen mensen die verhulde of openlijke oorlogen, honger, milieucatastrofen en de roof  van de natuurlijke grondstoffen van hun land aan den lijve ondervinden, komen niet zomaar uit de lucht vallen.
Zij zijn het slachtoffer van internationale en nationale politieke regimes die het kapitalisme ondersteunen en zijn tegelijkertijd de reden waarom de thema’s „migratie“ en „grenzen“ het middelpunt vormen in de strijd van alle mensen die zich tegen dit systeem verzetten.
Migranten/vluchtelingen die zich in een toestand van gijzeling en op de onderste treden van de maatschappij bevinden, beleven de grootste druk, bekneld als ze zijn tussen de machtsverhoudingen en de uitbuiting, en worden daardoor in een absolute noodtoestand gebracht.
 
In de zee
In Lesbos, aan de oostgrens van Vesting Europa, worden duizenden migranten/vluchtelingen -vrouwen, mannen en kinderen- gedwongen met elk middel de zeegrens die hen scheidt van een leven in waardigheid over te steken.
De Griekse kunstwacht en zijn „Operatie Zekere Repatriëring“ vormen het eerste contact van de mensen met hun „Europese Droom“: moord, het tot zinken brengen van schepen, folter, roof en afranseling vormen de begroeting van de zijde van de Griekse staat. In de laatste twee jaren neemt Frontex (het Europese agentschap voor het beheer van de buitengrenzen van de Europese Unie) met boten en vliegtuigen aan deze operaties deel. Frontex is in wezen een onafhankelijke paramilitaire repressie-eenheid die in het kader van de EU werd opgebouwd om lokale eenheden op te leiden, te coördineren en om eenheid te brengen in de grenscontroles. Ze beginnen bij de grenzen en verbreiden zich door het militariseren van de maatschappij in zijn geheel.
 
Aankomst
Nadat ze eindelijk aan land zijn aangekomen, worden de migranten/vluchtelingen als een massa „gestapeld“ in de zogenaamde welkomstcentra die, ongeacht of ze nieuw gebouwd zijn of niet, overal in het land uit de grond schieten. Volgens de logica van kampen, de concentratiekampen van de nazi’s, herinneren ze eraan dat het beheer van de staatsmacht over de bevolking ook buiten de burgerlijke legaliteitsgrenzen kan functioneren. In de vorm van een uitzonderingstoestand en als uitzondering kan dit beheer, op welk moment het ook maar wordt besloten, zich uitbreiden tot de Europese burgers.
Deze gevangenissen zijn gebouwd om de migratiestromen naar Europa te regelen en om de migranten/vluchtelingen te bestraffen voor hun enige „misdrijf“: het niet hebben van papieren.
In de plaatselijke gevangenis van Pagani (Mytilini) worden de migranten onder miserabele omstandigheden vastgehouden, gescheiden in nuttigen en nuttelozen, meteen uitgewezen of niet. Ze leren te gehoorzamen en hen wordt geleerd hun vermeende minderwaardigheid te accepteren. Met andere woorden: alles wat het kapitalistische apparaat nuttig vindt om de huidige slavenhandel in stand te houden.
 
Werken
Daarna wacht hen het werknemersparadijs dat de werkgevers hebben opgebouwd. Het wacht op hen omdat ze net zo onvervangbaar zijn als de gouden regen voor de internationale kapitalistische economie.
Maar wel op bepaalde voorwaarden: zonder papieren, zonder rechten, als goedkope arbeidskrachten voor de kleine en grote bazen, precair, „zwart“, met lage lonen of daglonen die niet worden uitbetaald, geconfronteerd met het geïnstitutionaliseerde racisme dat overal in de maatschappij verbreid is.
Vijandigheid jegens buitenlanders, een beeld van de toekomst maar ook van het heden, dat door „lokale“ werknemers alleen door middel van actieve solidariteit en het ontwikkelen van een gemeenschappelijke strijd met de vluchtelingen en migranten kan worden veranderd.
 
NoBorder Kamp
In dit kader en als voortzetting van het noBorder kamp in Calais dat van 23 tot 29 juni wordt gehouden, en binnen de tienjarige traditie van de noBorder kampen in de hele wereld, zullen wij elkaar van 25 tot 31 augustus 2009 in Lesbos treffen.
Over onze uitgangspunten wordt niet onderhandeld: bewegingsvrijheid voor iedereen, over de nationale grenzen heen.
De gijzelingstoestand die grote delen van de wereldbevolking ondervinden accepteren wij niet.
Wij weigeren de fictieve scheiding tussen onderdrukten, tussen mensen met en zonder papieren, te accepteren.
Tegen de moderne kampen en de nationale ideologieën organiseren wij onze antwoorden en ons verzet, voor een wereld zonder grenzen, zonder vaderland en zonder papieren.
Afgelopen december zijn wij gezamenlijk, mensen van het land en migranten, de straat op gegaan om tegen alles te strijden wat ons van het leven beroofd. Wij hebben oude en nieuwe banden ontwikkeld en veel veroverd, onder andere een groot inzicht: in de wereld van de werkgevers zijn wij allen vreemden!
Tot ziens! Kali Antamossi!